சிறைச்சாலை கம்பிகள்..!

சதுரங்க ஆட்டத்தின்
சாதுர்ய வாய்மொழி கேட்டு
சாமர்த்தியம் கெட்டு..!

சிப்பாய் நானோ...
கையூட்டு மட்டுமின்றி
வாயூட்டு பூட்டோடும்...!

அடிகள் முன்னெடுத்து
வைக்கிறேன்- விழப்போகும்
அடிகள் அறியாமல்..!

தனியொரு சிப்பாய் என
கடைசி கட்டம்
நோக்கி நகர்த்துகிறாய்..
ராணியை மீட்டெடுக்க..!

சகுனி நீயோ...?
தருமன் நானோ..?
பகடை உருட்டினாய்
பாடையில் ஏற்றினாய்..!

சக்கரவியூகம் கொண்டு
போற்றி தேற்றி
நாண் ஏற்றிய
வில்லேற்றி அனுப்புகிறாய்..!

வகுத்த வியூகங்கள்...
வளைத்த வில்லோடு
சென்ற அம்புகள்  யாவும்
வில்லாளினியிடம் வீணற்று
ஆகிட-  கழு ஏற்றிடுவாய்
என்று எக்கணம் நீ அறிவாய்..!

பாதங்களில் பூக்கள் படர..
பாதைகளில் பூக்கள் தூவினாய்..!
பாடைகளில் விழுமென,
பாடை தூக்கியின்
பாதம் விழுமென...
எங்கனம் நீ அறிவாய்..!

சிறைச்சாலை கம்பிகள்
விடுதலை அறியாது..!

கல்லறை செல்லும்
பூக்களின் வாசம்
நுகரப்படாது..!

யாரும் நுகராமல்
வாசம் அறியாமல்
கல்லறை பூவென
ஆனேனோ..!!

காதல் கரகாட்டம் ..!

ஏன் தோன போகுது?
என் துணை போகுது..!

கயித்து மேல ஏறி நின்னு
காதல் கரகாட்டம் ஆடுது..!

மதில் மேல் பூனையோ
தரையிறங்க மறுக்குது...!

நேரம் நெருங்க நெருங்க
நெஞ்சம் நொறுங்குது..!

மனசுக்குள்ள பூனை சத்தம்
பலவாறா கேக்குது..!

தொண்டை குழி அடைக்க..!
வழியற்று போன
வார்த்தைகள்
விழி பிதுங்கி நிற்க..!

பேச வேண்டிய
மொத்த வார்த்தைகளையும்
விழிகளோ கண்ணீர் திரள்களாய்
கொட்டி காட்டிட..!!

என் மௌனங்களையும்
சிரிப்புகளையும்
படித்துணர்ந்த உனக்கு
அழுகைகள் புரியலையா..!

அன்பிற்கு அழும்
என் அழுகைகள்
அறிந்திடவில்லையோ...!

தரை இறங்கிடா பூனை
தகராறு பண்ணுது..!
தனித்துவம் காட்டுது..!

மதில் மேல் பூனை
இன்று
மதி கெட்ட பூனையாய்..!

இதய மேடை...!

என் நாமம் கொள்வேன் நான்?
என் நாமம் கொண்டேன் நான்?

கதைகள் கதைத்திட
யாவும் பகிர்ந்திட
கதை சொல்லி நானோ?

நம்பிக்கை தந்திட
சொல்லி திருத்திட
தோழன் நானோ?

உணர்வுகள் புரிந்திட
உயிரென்று எண்ணிட
யார் நானோ?

இதய மேடையில்
காதலின் நிகராய்
எதை நிறுத்தினும்
துலாபாரம் தோற்றே
போக கண்டேன்..!

என் தன்மானமே தோற்க்கையில்
காதலும் எடை குறைந்து
தோற்க காண்கிறேன்..!

எள்ளி நகையாடிட
தள்ளி பகைமூடிட
யாசகங்கள் கேட்கும்முன்
யோசனைகள் நூறாயிரம்..!

ஏதேதோ இழந்த போதிலும்
தன்மானம் தொலைத்திடாத
என் தோள்கள்..!

தொலைத்திடாத தன்மானம்
வரட்டும் என்னோடு!!

தள்ளி இருத்தல் நல்லது..!
தன்மானம் கருத்தில்
கொண்டு
காதலை விட்டு
தள்ளி இருத்தல் நன்று..!

பன்னிரெண்டாம் வாய்ப்பாடு..!

அளவு கடந்து

தெளிவு மறக்கும் நிலையிலும்

கூட அரை வேக்காடு என

அலைந்தது கிடையாது

வார்த்தைகள் விழைந்தது

கிடையாது..!

பள்ளி பருவத்தில் பயின்ற

பன்னிரெண்டாம் வாய்ப்பாடு..!

அடிக்கடி நான் சொல்லி

நீ கேட்டது உண்டு..!

என்னின் தெளிவு

நிர்ணயிக்க - உன்னோடு

நான் ஒப்புவித்தது

உண்டு..!

குறுக்கெழுத்து போட்டியென

தொடர்ச்சிகள் இல்லாமல்

நடுவில் வினா தொடுத்து

சிறகடித்து சிரிப்பாய்..!

உன் சிரிப்பின் போதையில்

தெளிவு தொலைத்து

என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்

கொண்டு - இயல்பு நிலை

திரும்பி பதிலுரைப்பேன்..!

இடைப்பட்ட நேரங்களில்

உன் நக்கல்களில்

என்னை சின்னதாய்

சீண்டி பார்ப்பாய்..!

விடை கண்டு

அழகான ஆச்சர்யங்களில்

ஆளை மயக்குவாய்..!

மதுவின்
வீரியம் துறந்து
உணர்வேன்

உன்னின் வீரியம்..!

நம்மை விடுத்து
நம்மின் ஒருவர்
அறிந்த ரகசியம்..!

இன்று மட்டிலும்

யாரோடும்

பன்னிரெண்டாம் வாய்ப்பாடு

ஒப்புவித்ததில்லை..!

அரை பக்கம் கிழிந்த

பன்னிரெண்டாம்

வாய்ப்பாடு புத்தகமாய்...!

அரை பக்கம் கிழிந்த

வாழ்வோடு நான்..!

கூவுகிறேன்..!

உன் பெயர் கூவுகையில்
சுமை தா
என்று கேட்டறிந்தாயோ..!
ஆதலின்
காதல் சுமை தந்தாயோ..?

உன்னோடு பேசுகையில்
விட்டு பறந்து சென்ற
பேடைபெயர்
சொல்லி அழுதேனோ.?

ஒவ்வொரு அழுகைகளிலும்
நீயும் ஓலமிடுவாய்..
என் சோகம் தாங்கி..
என் தேகம் தாங்கி
உன் தோள் கொண்டு..!

அணை கட்ட முடியா
உன் ஆசைகள்
ஒப்புவித்தாய்..!
சற்று யோசி என்றாய்..!

அன்று,
அளவுகளற்று யாசித்தும்
யோசிக்காமல் போனாயே..!

மீண்டும் வராதே இவ்வாழ்வு..!
தேடிடும் உயிர் நீ தானே..!
வந்திடு என்னோடு
வாழ்வோம் நூறாண்டு..!

பேசாத வார்த்தைகள்
பேசிட வேண்டிய கதைகள்
நூறாயிரம் உண்டு
என்னோடு..!

இன்று
இறந்த காலங்கள்..!
இறந்த காதல்கள்..!
உன் பேர் சொல்லி
மட்டுமே கூவுகின்றேன்..!

நித்தம் என் கனவில்
நீ உலா வருகிறாய்..!
உன் நினைவுகளில்
கொல்கிறாய்..!

ஏன் என்னை தனிமையில்
விட்டு போனாய்..!
எரியும் நெருப்பில்
சாவு வேண்டுகிறேன்..!
உன்னை தொலைத்த பாவி
நானாகிறேன்...!

இரவின் உறக்கத்திலும்
வெளிச்ச விடியலிலும்
உன் பெயர் கூவுகிறேன்...!

இலக்கண பிழை..!

எல்லா உண்மைகளும்..
உண்மை காரணங்களும்
நீ மட்டுமே அறிவாய்..!

அவ்வுண்மைகள் உன்னை
ஊமை ஆக்கியதோ..!
அதனின் துணை கொண்டு
உண்மை மறைத்தாயோ..?

வாய்மை ஊமை ஆகி
பொய் உரைத்து விடின்
மெய் என ஏற்பாயோ??

பொய் உரைத்து
புது வாழ்வு
தேடிடும் ஆசைகள்
எனதோடு இல்லை..!

ஏமார்ந்து பழகியதால்
ஏமாற்றத்தின் வலி
அறிவேன் நான்..!
எக்காரணம் கொண்டு
யாரையும் ஏமாற்றிடாது..!

கூறிய நீள நிஜங்கள்
மன எண்ணங்களையும்
கனவின் வண்ணங்களையும்
மாற்றியதோ...?

அஃது,
அழகெனவே
அமுதனவே
நீல வண்ண பொய்கள்..

நிஜங்கள் என
சொல்லி இருப்பின்
ஏற்று இருப்பாயா..?

உதடுகளில் உதிர்ப்பது
நாக்கின் தயவில்
சந்தர்ப்பத்தில் வந்தது அல்ல..!
இதயத்தின் வாயில் தாண்டி
வந்த வார்தைகள்..!

உவமைகளோ உருவகங்களோ
கொண்டு உருவங்கள்
உருவாக்கவில்லை..!

காண்கின்ற யாரோடும்
சொல்லியதில்லை..
வாழ்வோடு வரும் உறவுகள்
மட்டும் அறிந்த உண்மை..!

சொல்லிடும் நேரத்தில்
இவ்வண்ணம் தோன்றிய
எண்ணம் என்னோடு இல்லை..!

பிற்போக்கு சிந்தனையில்
சிதைந்தவளா நீ?
முற்போக்கு சிந்தனைவாதி..
சிந்தனை சீர்திருத்தவாதி...
என்றல்லவா எண்ணியிருந்தேன்..?

உன் வயதின்
வேகம் தாண்டிய
உன் பக்குவத்தில்
பல வேலைகளில்
என் புருவங்கள் உயர்த்திருக்கிறாய்..!

சாட்சிகளும்
சாட்சிகள் கண்ட
காட்சிகளும் உண்டு..
நியாயம் நிரூபிக்க
ஆதாரங்கள் ஏதும் இல்லை..!

ஞானப்பார்வை கொண்டு...
தெளி நீர் பார்வை கண்டு..
காலங்கள் கடந்து
கடந்த கால பார்வை
விடுப்பாயோ..?

இல்லை
இலக்கண பிழை
இவன் என்று
என்னின் அத்தியாயம்
முடிப்பாயோ..!

அன்பிற்கினிய தோழியே..!

அன்பிற்கினிய தோழியே
அழுதிடாதே..
ஐயம் கொண்டிடாதே..
ஒரு போதும்..!

யாரும் அற்று
போய் விடுவோமோ என்ற
உன் அச்சம் தவிர்..!

ஆண்டுகள் தாண்டி...
பேசாமலே போய்
விடுவோமோ என்றெண்ணி
பேசாமல் போன
ஒட்டுமொத்த கதைகளையும்
நீயே பேசினாய்..!

ஆண்டுகள் தாண்டி...
நினைவுகள் தோண்டி
அழுது அழவைத்தாய்..!

ஆண்டுகள் தாண்டி..
நம் நினைவுகள் தோண்டி..
உன் அழுகையிலும்
விடை வேண்டிய
வினாக்களிலும் - பின்னோக்கி
பிடித்திழுத்து சென்றாய்..!

மிக சில சமயங்களில்
மட்டுமே எனக்கு
கிட்டிய
கிட்டுகின்ற பாக்கியம்..!

கடந்த கால
நினைவுகள் செல்கையில்
இன்புற்று புன்முறுவல்
புரிந்த தருணம்.!!

அவ்வண்ணமே ஓர்
நினைவுப்பயணம்
செய்தமைக்கு நன்றி..!
என்னுள் மகிழ்ச்சி
கொய்தமைக்கு நன்றி..!

இயலாமையின் வலியில்
இயந்திர வாழ்வு போதும்..!
வழிகள் உன்னோடு தான்..!

செந்தூரம் ஏந்திய
என் நெற்றிக்கண் அறியும்
உன் விரல்களின் ஸ்பரிசமும்
உன் விழிகளின் பாசமும்
உன் இதயத்தின் நேசமும்...!

காதலியோடு செல்கையில்
கவலை ரேகைகள்
ஆட்கொண்டுவிடும்..!

சொந்தங்கள் சுற்றங்கள்
அறிந்திடாத காதல்...!
ஆகையின் யாரேனும்
கண்டிட நேரிடுமோ
என்று..!

நல்ல வேலை நட்பிற்கு
அந்த கவலை இல்லை..!
தோழி என்று உரக்க
சொல்வதில் என்னோடு
எப்போதும் ஓர் ஆனந்தம்..!

உன் திமிர் பேச்சுக்களும்..
எந்த விவாதத்திலும்
அடங்கி போயிடாத
உன் எதிர் பேச்சுக்களும்..!
அவ்வளவும் என்னால்
ரசிக்கப்பட்டவை..!

கவலை ரேகைகள்
யாவும் நேற்றோடு
களைந்திடு..!
உயிர் தோழி உருவம்
கொண்டவள்!

என்றும் நீ 

தோள் சாய 

ஓர் தோழன் உண்டு
என்று உணர்ந்து அறிந்திடு..!
புன்னகை பூத்திடு..!

-நட்புடன்
இரா.செந்தில்குமார்.