பயணங்கள் முடிவதில்லை..!

பரிச்சயமும்
அறிமுகமும் அற்ற
முகங்களோடு
புதியதொரு பயணம்!!

சில பயங்களோடும்
தயக்கங்களோடும் தான்
நானும் தொடக்கினேன்..!

இன மொழி கடந்து
சங்கீதங்களில் நாம்
சங்கமம் ஆன நொடிகளில்
புரிந்தது
பெரியோர்களின் பேரன்பும்
பெருமனசும்...!

வயதின் தாழ்வாரம்
பாராமல் வாஞ்சையோடு
பழகிய மூத்தோர்களுக்கு
நன்றி..!

இயேசுக்கள் கணபதி
ஆன தருணங்களும்..
கருத்தம்மா சோகம் மறைத்த
குருவம்மாக்களும்..
பார்வைகளில் பன்முகம்
கொண்டு விவரித்த
விலாங்கு மீன்
கண்காரிகளும்...

எப்பொழுதும் முன்னின்ற
இளவட்டங்களும்..
கூச்சம் நீக்கி மேடையேறிய
உள்ளங்களும்...
ஒரு பொழுதும் அகலாது
என் இதயம் விட்டு..

நாட்களின் நீளங்கள்
நாமே அறியாமல்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
கரைந்து குறைந்தே போனது...

இன்று விழிக்கையில்
கடைசி நாள் என்னும் சோகம்
தவழ்கிறது என் இதய
பரண்களில்...

நால்வர் என வந்து
நாற்பதோடு திரும்புகிறேன்..

வாழ்க்கை வட்டத்தின் சுற்றுகளில்
எங்கேனும் ஓர் புள்ளியில்
யாரேனும் நான் மீண்டும்
சந்திக்க கூடும்..

பயணங்களின் நினைவுகளை
அசை போட போகும்
அந்த நொடிகளுக்காக
நானும் காத்திருக்கிறேன்..

அதன் மட்டும் நினைவுகள்
தாங்கி இருக்கிறேன்..

புது உறவுகளுக்கு நன்றி!
என் வாழ்வின் புது வரவுகளுக்கு நன்றி..!

வசீகர குரல் கொண்ட ஆர்டிக்கு நன்றி..
எப்பொழுதும் சிரிப்பு பூ நீட்டிடும்
தேரோட்டி பெர்ரிக்கு நன்றி..

பயணங்கள் முடிவதில்லை
மீண்டும் சந்திப்போம்
ஓர் இனிய பயணங்களில்..

---EURO TRIP

அடைமழை..!

அடைமழை பெய்து முடிந்து
அந்தி சாயும் பொழுதென
என் வீடு

ஆட்கள் அற்று போன
என் வீதியெங்கும்
மழை நீர் மட்டும்
தேங்கியிருக்க...

நிஜ வானமும்
மழை நீரில் மிதக்கும்
வானத்து பிம்பமும்

நிலவு அற்று போன
என்
ரெட்டை வானங்களும்
வெறிச்சோடிய
மேகங்களோடு..!

அடை மழை ஓய்ந்த
அறிகுறியாய்

வீட்டு முற்றத்தில்
சேர்த்த மிச்ச
மழை நீரை
துளியென நான்
உதிர்கின்ற நேரம்..!

மற்றுமொரு
அடைமழை  தனை
என் வீட்டு கூரை தாங்காதே
உயிர் கூடு உறங்காதே..

போதும் இந்த
அடைமழைகள்..!
இனிமேல் எனக்கு
தனியென வாட்டும்
கோடையே போதுமே!!
மழை வாடை கூட வேண்டாமே!

கனவு வாழ்க்கை!!

உரிமை எடுத்துக்கொள்ள 

கோரி

நீ நடத்திய கோரிக்கை

போராட்டங்களும் 

கோபங்கள் கொள்ள 

சொல்லி உன் 

கொஞ்சும் கெஞ்சல்களும்

நான் உனது என்னும்

வாஞ்சையில் 

உன் வசமாகி

போன நானும்!

நெஞ்சோடு இன்றும்

தென்றல் காற்றென வீசும்..!

நீ அற்று போன வெற்றிடங்கள்

தேடி நிரப்பும்!

உரிமை மீறல்கள்

என் நடவடிக்கைகள் 

என்னும்

உன்னின் உதாசீனங்கள் கண்டு 

என் நிலை நானும் உணர்ந்து

கொஞ்சம் நகர்ந்தே கொண்டேன்!

கண்ணோரத்து ஈரங்களும்

நெஞ்சோரத்து இரக்கங்களும்

கருவிழியின் கடைசி 

கண்ணீரில்

கரைந்தே போனது!

என் வாழ்க்கை வழித்தடங்களின்

வலி அறிந்தவள் நீ!

அறிந்தும்

மீண்டும் சோகங்கள்

கொணர்ந்தாயே!!

ஊருக்கு என்று பேருக்கு 

ஒட்டி வைத்த

ஒற்றை புன்னகையும்

ஒடுக்கப்பட்டது!!

வீரியங்கள் அற்று போன

உன் வார்த்தை

விதைகளில்

என் விருட்ச கனவு

கலைந்தே போனது!

விவரம் அறியாமல்

நான் நம்பியிருக்க கூடும்

உன்னோடு சேர்த்து

உன் வார்த்தைகளையும்..

இனி கனவுகளின்

வாழ்க்கைகளை

உன் வார்த்தைகளில்

விவரிக்காதே!

நிழல்கள் என் கால்களுக்கு

இதமும் இடமும் தரலாம்!

நிஜங்கள் மட்டுமே என்

கால்களுக்கு

நிரந்தரம் தரும்!

நின் நிஜங்களோடு

நான் என் நிரந்தரம் 

அறிகிறேன்!

அடுத்த விடியலுக்குள்!!

மாறியாகத்தான் 
வேண்டும் நான்
இந்த நொடியில்..!

ஏன்?
யாருக்காக?
அடுத்த விடியலுக்குள் 
இது சாத்தியமா?

ஆனாலும் அந்த 
புதிய விடியலின் 
கிழக்கு பொழுதுகள் 
வெண்கதிர்களால் வெண்சாமரம் 
கொண்டு இயற்கையை 
தாலாட்ட துவங்கும்முன்

என்னுள் உள்ளவையெல்லாம் 
அறுத்தெறியவேண்டும்!

எச்சில் இலையாய் 
என்னை சுமந்து வந்து
இங்கே கொட்டியது யார்!

அறிவேன் நானும்
நான் மட்டுமே மூலகாரணம் 
என்று!

என் காதல் மட்டுமே 
எல்லா ரணங்களுக்கும்
ஆகா பெரும் தொடக்கம்!!
நானும் குழந்தைதானே 
உன் மடியில்!!

மாறியாகத்தான் 
வேண்டும் நான்.
அடுத்த விடியலுக்குள்!!

நெகிழ்ந்த நினைவுகள்..!

நெருக்கம் கூடி
நெஞ்சம் தேடிய நின் 
பார்வைகள் 
அறிவோம் யாமிருவரும்..! 

நிற்கின்ற இடம்தனின் 
நிரந்தரம் புரியாமல் 
காற்றும் கூட வித்தியாசம் 
காட்டுகிறது!

சுற்றம் மறைத்து 
சூழல்கள் மறந்து 
நாமாய் நம்மை சுற்றிய 
நிமிடங்கள்!

என் எல்லைகள் 
தாண்டிய 
விபரம் அறிகிறேன் 
உன் வார்த்தை தீண்டல்களில்!

நெருடல் கூடி உயிர் 
நடுங்க நானும் 
நீயும் பேசினோம் 
தனித்தனியே!

முன்னின்று நான் நிற்க 
திரும்பிய திசைகளில் 
புரிகிறது என் நிலைமை!

பரிகாசம் கூறும் பார்வைகள் 
மத்தியில் கூனி 
குறுகலானேன்!

சுற்றார் பார்வைகளில் 
ஏளனம் கண்டு 
ஏமாற்றம் கொண்டேன் 
ஏன் மாற்றம் கொண்டேன்!

அடி முன்னெடுக்க 
ஆயிரம் யோசனைகள் 
என்னோடே!

கண்டால் தானே சோகம் 
கேட்டால் தானே கோவம் 
உரையாடினால் தானே 
உதாசீனங்கள்!!

சிறிதே ஆயினும் 
மறந்தா போய்விடும்
நாம் சிரித்து மகிழ்ந்த 
அணைத்து நெகிழ்ந்த 
நினைவுகள்!

உன் அவன் காணாமல் போனான் 
என் அவள் தொலைந்து போனால்!
இனி 
அழுகைகள் இருவரோடும் 
இரு நெஞ்சின் வேரோடும்!

அவதாரம்..!

முதல் முறை 
உன் முன் 
அவதாரம் பூசிய 
என் முகம்!!

சங்கடம் மறைக்க  
பூசிய சந்தோசம் 
சற்றே கூடி என்  
முகத்திரை கிழித்திட 
தடுமாறி தான் 
போனேன் நானும்!

கதை புரிந்துவிடும் 
இனி ஏதும் 
கூறிட வேண்டாம்! 
இக்கவிதையிலும் தான்!

முதல் முறை 
அவதாரம் பூசிய என் முகம் 
மேடை ஏறிய என் நடிப்பு 
முகத்திரை கிழிக்காமல் 
இருந்திடட்டும்
கவிதையிலேனும்!!

காதல் குழந்தை!

நேரக் குறைவின்
காரணமாய்
என்னை அறியாமல்
தலைவிரித்து சாமியாடும்  
என் காதல் தனை

பக்தியென பார்ப்பதும்
பயமென ஒதுக்குவதும்
உன் பார்வை
தேர்வுகளில் உண்டு!

இனியேனும்
என் காதல்
குழந்தையோடு சண்டையிடாதே
உன் அணைப்புகளில்
அதன் கண்கள் கண்டதுண்டா!

பேச முயன்று உழன்று
தோற்று போன வார்த்தைகள்
யாவும் விழி வழி வெளியேறி
உன் நெஞ்சு கூட்டுக்குள்
இறங்குவதை!

இல்லையெனில்
அடுத்த நெருக்கங்களில்
கண்கள் பார்த்து கொண்டே
கட்டி அணை!

சூரியனின் பிரகாசங்களும்
நிலவின் குளிர்ச்சியும்
அதனின் நீ காண்பாய்!

உன் கோவங்களில்
பிரிவின் அச்சம் கொண்டு
பரிதவித்த
காதல் குழந்தையின்
கண்களில்
நயாகரா நீரூற்று
ஓடியது நிஜம்!

உன் அருகாமைக்காக
மட்டுமே சத்தமிடும்..
ஒரு பொழுதும்
நெறியற்ற எண்ணங்களின்
வாள்களோடு அல்ல!

உன்னோடு நான் வாங்காமல்
மிச்சம் விட்டிருக்கும்
சிறு சிறு
யாவும் என் நியாபக
துளிகள் உனக்காக!

ஒரு போதும் கொணர்ந்திடாதே
மீண்டும் என்னிடத்தில்!

பிரியும் நாளில் இருந்து
நான் அழ போகும்
நிஜம் யார் அறிவார்
யார் எனை தேற்றுவார் 
உனை தவிர!